Για ένα εναλλακτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα

Πρωτότυπος τίτλος: Reclaiming the Credit Commons Towards a Butterfly Society(βλ. σημείωση του μεταφραστή στο τέλος του κειμένου)

Σήμερα ήδη τα τοπικά νομίσματα και τα εναλλακτικά συστήματα ανταλλαγών απασχολούν τα μαζικά μέσα, ακόμα και εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας όπως η Wall Street Journal, ο Guardian και το Der Spiegel, και επίσης την τοπική και δικτυακή τηλεόραση. Η σχετική ειδησεογραφία εστιάζει κυρίως στις προσπάθειες να κρατηθεί η κυκλοφορία του χρήματος σε τοπικό επίπεδο αντί να “διαρρέει”, ως μέθοδος για την ενίσχυση της ζωτικότητας των τοπικών οικονομιών και για την βελτίωση των προσδοκιών των τοπικών επιχειρήσεων στον αγώνα τους να ανταγωνιστούν τις μεγάλες αλυσίδες.
Όλα αυτά είναι ωραία και καλά, αλλά χάνουν την ουσία της παθολογίας των κοινοτήτων μας – αλλά και του κόσμου μας. Τα προβλήματα που οι κοινότητές μας αντιμετωπίζουν, αλλά και ο πολιτισμός συνολικά, αφορμώνται από την καθεαυτή φύση του χρήματος και τους μηχανισμούς με τους οποίους αυτό δημιουργείται και επιμερίζεται από τα μέλη του ισχυρότερου καρτέλ που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Το συνολικό παγκόσμιο καθεστώς του χρήματος και των τραπεζών έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να συγκεντρώνει την ισχύ και να συγκεντρώνει τον πλούτο στα χέρια μιας κυρίαρχης ελίτ, και αυτό το κάνει πολύ αποτελεσματικά εδώ και πολύ χρόνο.
Σε κάθε αναπτυγμένη οικονομία, η ανθρώπινη εργασία είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένη. Πολύ λίγα από αυτά που χρειαζόμαστε τα κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Το γεγονός αυτό κάνει την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών αναγκαία για την επιβίωση. Όμως το πρωτόγονο ανταλλακτικό σύστημα είναι αναποτελεσματικό και εξαρτώμενο από συμπτώσεις αναγκών του τύπου “έχω κάτι που θέλεις και έχεις κάτι που θέλω”. Εάν κάποιος από μας δεν έχει κάτι που να θέλει ο άλλος, η ανταλλαγή απλώς δεν είναι δυνατή. Το χρήμα επινοήθηκε για να κάνει δυνατές τις ανταλλαγές πέρα από τις τοπικές κοινότητες με τη στενή έννοια, όπου πλέον άτυπες μορφές του δούναι και λαβείν είναι εφικτές. Κάνει εφικτό ένα εμπόριο που είναι ευκαιριακό και απρόσωπο.
Το χρήμα είναι πρώτα απ΄ όλα ένα μέσο ανταλλαγής, ένα είδος συμβατικού μέσου που δίνει τη δυνατότητα σε έναν πωλητή να μεταφέρει πραγματική αξία στον αγοραστή, και μετά να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που έλαβε για να αξιώσει μέσα στην αγορά από κάποιον άλλο κάτι που αυτός/ή χρειάζεται.
Στις παλιότερες εποχές, διάφορα αγαθά τα οποία είχαν κάποια γενική συμβατική χρησιμότητα υπηρετούσαν τους ανταλλακτικούς σκοπούς ως ανταλλακτικά μέσα. Για παράδειγμα, εγώ μπορεί να μην είμαι καπνιστής, αλλά ξέροντας ότι πολλοί άλλοι επιθυμούν τον καπνό, θα μπορούσα να το αποδεχτώ ως πληρωμή για τα μήλα μου. Το ίδιο ισχύει για το χρυσάφι και το ασήμι, τα οποία εκ των πραγμάτων εξελίχθηκαν στα προτιμητέα ανταλλακτικά μέσα.
Όμως το χρήμα εξελίχθηκε μέσα στο χρόνο. Το χρήμα δεν είναι πλέον “πράγμα”. Είναι πίστωση, είναι πίστη μέσα σε ένα σύστημα λογαριασμών, η οποία εξωτερικεύεται και ισχύει κυρίως ως “απόθεμα” μέσα στις τράπεζες, και μόνο δευτερευόντως, και σε μικρά ποσά, ως τραπεζογραμμάτια (κυκλοφορούν χρήμα). Το κάθε εθνικό νόμισμα υποστηρίζεται από το συνολικό πιστωτικό απόθεμα όλων εκείνων που υποχρεώνονται από το νόμο να το αποδέχονται.
Για να το πούμε με απλά λόγια, επιτρέψαμε την ιδιωτικοποίηση του κοινού πιστωτικού αποθέματος, και έτσι έγινε πλέον προσβάσιμο μόνο δια της προσφυγής σε κάποια τράπεζα ώστε να χορηγηθεί ένα “δάνειο”. Για να υπάρξει καινούργιο χρήμα, πρέπει κάποιος να χρεωθεί. Στην πραγματικότητα τίποτε δεν δανείζεται – οι τράπεζες απλώς δημιουργούν το χρήμα με βάση την υπόσχεση του δανειολήπτη ότι θα πληρώσει. Έτσι όπως τίθεται λοιπόν, δίνουμε το συλλογικό μας πιστωτικό απόθεμα στις τράπεζες και μετά τις ικετεύουμε να μας δανείσουν λίγο από αυτό πίσω σε μας  - και τους πληρώνουμε με τον τόκο για αυτό το “προνόμιο”. Το αποτέλεσμα είναι μία χρόνια σπανιότητα χρήματος μέσα στον παραγωγικό τομέα της οικονομίας, και μάλιστα ενώ το χρήμα σπαταλιέται από τις κεντρικές κυβερνήσεις για ελλειμματικές δαπάνες, για τη χρηματοδότηση πολέμων, διασώσεων, και άλλες άσκοπες δαπάνες...
Σαν να μην έφταναν αυτά, η χειρότερη πλευρά του παρόντος παγκόσμιου χρηματικού συστήματος είναι η εγγενής απαίτηση για συνεχή μεγένθυση – αυτό που λέμε δόγμα της μεγένθυσης. Αυτό ξεκινά από το γεγονός ότι το χρήμα δημιουργείται στη βάση του χρέους που γεννάει τόκο, έτσι ώστε απλώς το οφειλόμενο ποσό να αυξάνει με την πάροδο του χρόνου. Όμως ο συνθετικός τόκος συνιστά μία συνάρτηση εκθετικής ανόδου, πράγμα που σημαίνει ότι το χρέος ανεβαίνει όχι με σταθερό βήμα αλλά με αυξητικό συντελεστή. Το πλανητικό χρηματικό σύστημα απαιτεί την ολοένα συνεχή διόγκωση του χρέους ώστε να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση. Έτσι, οι κύκλοι της “φούσκας” που έχουμε δει γίνονται όλο και πιο έντονοι, και ο ανταγωνισμός στο δανεισμό λόγω της ανεπαρκούς διαθεσιμότητας του χρήματος έχει ως αποτέλεσμα μία ολοένα μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή και κοινωνική υποβάθμιση.
Το κοινό πιστωτικό απόθεμα είναι το πλέον παραγνωρισμένο ζήτημα των κοινών πραγμάτων, και όμως είναι το πλέον καίριο, διότι η πίστωση είναι το βασικό θεμέλιο και η ουσία του σύγχρονου χρήματος, και το χρήμα είναι το ουσιαστικό μέσο για την ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών. Αυτός που ελέγχει το χρήμα πραγματικά ελέγχει τα πάντα μέσα στον υλικό κόσμο. Η ιδιωτικοποίηση των κοινών πιστωτικών μέσων όχι μόνο έδωσε στους λίγους τη δυνατότητα να εκμεταλλεύονται τους πολλούς, αλλά εκτίναξε την οικονομική κυριαρχία πέρα από κάθε λογικό όριο και τροφοδότησε τη σύγκρουση για τον έλεγχο των πόρων σε όλο τον κόσμο.
Κάποτε στο παρελθόν, οι ισχυρές δομές του κόσμου  βασίζονταν σε έναν δόλιο διακανονισμό μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και της θρησκευτικής εξουσίας. Βασιλιάδες, αυτοκράτορες και πρίγκηπες, βασίζονταν στην εκκλησιαστική ιεραρχία για να νομιμοποιήσουν την αρχή τους. Ενόσω οι άνθρωποι εξαρτώντο από την εκκλησία και τους ιερείς της για σωτηρία και αναφορά στον “ουρανό”, αυτοί πειθήνια αποδέχονταν αυτή την κατάσταση των πραγμάτων, όταν όμως οι πεποιθήσεις άρχισαν να αλλάζουν οι εκκλησιαστικές εξουσίες έχασαν πολλή από την επιρροή τους. Σήμερα η παγκόσμια εξουσιαστική δομή βασίζεται επάνω σε έναν δόλιο διακανονισμό μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και της οικονομικής εξουσίας. Ακόμη και σε χώρες που αποκαλούνται δημοκρατικές, είναι οι υψηλού επιπέδου τραπεζίτες και χρηματοδότες και οι ευνοούμενοί τους στα μέσα, την εκπαίδευση, την ιατρική και άλλους τομείς αυτοί που επιλέγουν τους πολιτικούς ηγέτες και ορίζουν την δημόσια πολιτική. Όσο οι άνθρωποι εξαρτώνται από το χρήμα που οι τραπεζίτες δημιουργούν για την υλική τους “σωτηρία” και για την ελπίδα για “καλή ζωή”, αυτή η κατάσταση πραγμάτων θα εξακολουθεί να προκαλεί τις μάζες – που είναι στην ουσία οι εγγυητές του κυβερνητικού χρέους – να βουτούν όλο και πιο βαθιά μέσα στην κινούμενη άμμο της σκλαβιάς του χρέους.
Ο τόκος που πρέπει να πληρώνεται για να “δανειζόμαστε” την ίδια μας την πίστωση από την τράπεζα δεν είναι το μόνο παρασιτικό στοιχείο σε αυτό το σύστημα. Ένα ακόμη είναι ο πληθωρισμός της ροής του χρήματος που συνοδεύει τις κυβερνητικές ελλειμματικές δαπάνες. Οι περισσότερες εθνικές κυβερνήσεις με συνέπεια ξοδεύουν πέραν των εισοδημάτων, απομυζώντας έτσι πραγματική αξία έξω από την οικονομία ως αντίκρυσμα για το ψεύτικο χρήμα που οι τράπεζες δημιουργούν για αυτές με θεσμικό πρόσχημα. Αυτή η υποτίμηση του νομίσματος αναπόφευκτα προκαλεί αύξηση των τιμών στα βασικά αγαθά μέσα στην αγορά. Σε αυτά μπορείτε να προσθέσετε τους ανήθικους μισθούς και τα μπόνους που οι “μυημένοι από μέσα” απολαμβάνουν για να διατηρείται το σύστημα, και τις περιοδικές “διασώσεις” που αποσπούν από τις κυβερνήσεις.
Η εικόνα γίνεται απολύτως ξεκάθαρη στον καθένα που έχει τη διάθεση να ρίξει μια προσεκτική ματιά: Το κυρίαρχο χρηματικό και τραπεζικό σύστημα, όπως είναι δομημένο επάνω στην τοκογλυφία και την συγκέντρωση της εξουσίας και του πλούτου, έχει επιφέρει ανείπωτη αθλιότητα και αδικία στο ανθρώπινο γένος και σε όλο τον ιστό της ζωής επάνω στον πλανήτη Γη. Είναι ένα σύστημα που δεν μπορεί να αναμορφωθεί - μπορεί μόνο να ξεπεραστεί.
Υπέρβαση του Χρηματικού Συστήματος;
Τα καλά νέα είναι, ότι δεν χρειάζεται να είμαστε θύματα ενός συστήματος που μάς χρεοκοπεί με τόσο προφανή τρόπο. Στα χέρια μας έχουμε τη δύναμη να αξιοποιήσουμε τα κοινά πιστωτικά αγαθά. Μπορούμε να το κάνουμε ειρηνικά και χωρίς επίθεση στο οχυρωμένο καθεστώς. Χρειάζεται μόνο ο καθένας μας να πάρει τον έλεγχο της πιστώσεώς του και να την δίνει σε εκείνα τα άτομα και επιχειρήσεις που την εκτιμούν και να την κατακρατά από εκείνους που δεν την εκτιμούν, και επίσης να ασκήσουμε τα ταλέντα και τις ενέργειες μας σε εκείνες τις επιχειρήσεις που ενισχύουν την κοινωνική ευελιξία, την βιωσιμότητα, την αυτάρκεια και την κοινή ωφέλεια.
Όλοι μας έχουμε μάθει να κυνηγάμε το χρήμα ως έναν τρόπο να προσφέρουμε στους εαυτούς μας και στις οικογένειές μας τα υλικά αγαθά της ζωής, ωστόσο το χρήμα έχει γίνει ένα εργαλείο ισχύος, μια επινόηση που δίνει τη δυνατότητα στους λίγους να ελέγχουν την πορεία των ανθρώπινων πραγμάτων. Όσο μένουμε γοητευμένοι από αυτό το κυνήγι του χρήματος, είμαστε όλοι κούκλες-νευρόσπαστα στη σειρά που εκτελούν τις επιταγές αυτών που χειρίζονται τα νήματα – εκείνης της μικρής ελίτ που, με τις καλύτερες προθέσεις, ενεργούν από τη θέση του στενού προσωπικού συμφέροντος, του σφάλματος και της χονδροειδούς αυταπάτης.
Ίσως μια μέρα δουν το φως, αλλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε. Η απάντηση είναι να μάθουμε να μοιραζόμαστε, να συνεργαζόμαστε, και να οργανωνόμαστε σε αυτό που αποκαλώ “Κοινωνία της Πεταλούδας.” Συλλογικά νομίσματα και ανταλλακτικά συστήματα παρέχουν μία ουσιώδη εργαλειοθήκη για την ενδυνάμωση κοινωνίας και ατόμου, αλλά πρέπει να σχεδιάζονται με τρόπο ώστε να μάς κάνουν λιγότερο εξαρτημένους από το πολιτικό χρήμα και τις τράπεζες. Τα ιδιωτικά ανταλλακτικά μέσα οφείλουν να εκδίδονται στη βάση της δημιουργούμενης αξίας και να ανταλλάσσονται από τους τοπικούς παραγωγούς, ιδίως τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά κάθε οικονομίας. Αυτό σημαίνει ότι ένα νόμισμα πρέπει να ξοδεύεται μέσα στην κυκλοφορία, όχι να πωλείται για χρήμα. Είναι δυνατό να οργανωθεί μία εντελώς διαφορετική δομή χρηματική, τραπεζική και χρηματοδοτική, ελεύθερη από τόκο, αποκεντρωμένη, και ελεγχόμενη, όχι από τράπεζες και κεντρικές κυβερνήσεις, αλλά από άτομα και επιχειρήσεις που συσχετίζονται και αυτοοργανώνονται σε δίκτυα με εμπόριο χωρίς ρευστό χρήμα.
Εν συντομία, κάθε ομάδα ανθρώπων μπορεί να οργανωθεί, για να καταμερίσουν μεταξύ τους το δικό τους συλλογικό πιστωτικό δυναμικό, χωρίς τόκο. Επί της ουσίας, αυτό είναι μία προέκταση της κοινής επιχειρηματικής πρακτικής για πώληση με ανοιχτό λογαριασμό, του τύπου “σού στέλνω τα αγαθά τώρα και εσύ μπορείς να με πληρώσεις αργότερα”, παρεκτός του ότι είναι οργανωμένη όχι αμφίπλευρα αλλά μέσα στο πλαίσιο μιας κοινότητας με πολλούς αγοραστές και πωλητές. Υλοποιημένα σε μία κλίμακα αρκετά μεγάλη που περιλαμβάνει ευρεία κλίμακα αγαθών και υπηρεσιών, τέτοια συστήματα μπορούν να αποφύγουν τις δυσλειτουργίες τις σύμφυτες στο συμβατικό χρήμα και τις τράπεζες. Ανοίγουν το δρόμο σε περισσότερο αρμονικές και αμοιβαία ωφέλιμες σχέσεις, που στρώνουν το δρόμο της αληθινής οικονομικής δημοκρατίας.
Αμοιβαία Απαλοιφή Χρέους – Εμπόριο Χωρίς Ρευστό
Η προσέγγιση αυτή δεν είναι ένα όραμα με φρούδες ελπίδες. Είναι αποδεδειγμένη και καλά τεκμηριωμένη. Γνωστή ως αμοιβαία πιστωτική απαλοιφή (mutual credit clearing), είναι μία διαδικασία που χρησιμοποιείται από εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις στον κόσμο, που είναι μέλη εμπορικών συνασπισμών αντιπραγματισμού (barter), που παρέχουν την αναγκαία λογιστική και λοιπές υπηρεσίες για εμπόριο χωρίς ρευστό χρήμα. Σε αυτή τη διαδικασία, τα πράγματα που πουλάς πληρώνουν τα πράγματα που αγοράζεις χωρίς τη χρήση χρήματος ως ενδιάμεσου μέσου ανταλλαγής. Αντί να κυνηγάς δολάρια, χρησιμοποιείς ό,τι έχεις για να πληρώσεις για αυτά που χρειάζεσαι.
Σε αντιπαράθεση με τον παραδοσιακό αντιπραγματισμό, ο οποίος εξαρτάται από μία σύμπτωση αναγκών μεταξύ δύο εμπορευομένων που ο καθένας έχει κάτι που ο άλλος θέλει, η αμοιβαία πιστωτική απαλοιφή παρέχει μία λογιστική για εμπορικές μονάδες (trade credits), ένα είδος εσωτερικού νομίσματος, το οποίο επιτρέπει στους εμπορευομένους να πωλούν σε άλλα μέλη και να αγοράζουν από άλλα. Κατά τις αναφορές υπάρχουν περισσότερες από 400.000 εταιρείες σε όλον τον κόσμο, ο οποίες, με αυτόν τον τρόπο, εμπορεύονται περισσότερο από 12 εκατ. αξίας σε δολάρια αγαθά και υπηρεσίες ετησίως χωρίς τη χρήση κανενός εθνικού νομίσματος.
Ίσως το καλύτερο παράδειγμα ανταλλαγής με πιστωτική απαλοιφή που λειτούργησε επιτυχώς για μεγάλη περίοδο, είναι το WIR Economic Circle Cooperative (WIR, μία συντόμευση για το “Wirtschaftsring-Genossenschaft”, είναι η γερμανική λέξη για το “εμείς”). Ιδρύθηκε στην Ελβετία κατά την περίοδο της Μεγάλη Ύφεσης ως ένας οργανισμός αυτο-βοήθειας. Το WIR παρείχε στις επιχειρήσεις-μέλη ένα μέσο να συνεχίσουν να αγοράζουν και να πωλούν ο ένας στον άλλον παρά την έλλειψη των κυκλοφορούντων ελβετικών φράγκων. Τα τελευταία τρία τέταρτα ενός αιώνα, σε καλούς και κακούς καιρούς, το WIR (τώρα γνωστό ως η Τράπεζα WIR) συνέχισε να ακμάζει. Τα άνω των 60.000 μέλη του σε όλη την Ελβετία εμπορεύονται περίπου 2 εκατ. δολάρια αξίας αγαθά και υπηρεσίες κάθε χρόνο, πληρώνοντας ο ένας τον άλλον όχι με επίσημο χρήμα αλλά με τις δικές τους λογιστικές μονάδες, τις “μονάδες WIR”.
Το Κοινό Πιστωτικό Απόθεμα: Μία Ειρηνική Επανάσταση Για Μια Πιο Ευτυχισμένη Κοινωνία
Ο σκοπός κάθε δικτύου, φυσικά, είναι να επιτύχει μία ικανοποιητική κλίμακα χρησιμότητας. Όσο μεγαλύτερο το δίκτυο, τόσο περισσότερες ευκαιρίες παρέχει για αχρήματες συναλλαγές. Στα αρχικά στάδια, ίσως χρειάζεται βοήθεια για την εύρεση ευκαιριών, αλλά καθώς τα μέλη ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον και μαθαίνουν τι έχει να προσφέρει ο καθένας, τα οφέλη της συμμετοχής γίνονται όλο και πιο φανερά και ελκυστικά. Σαν το Facebook, το Twitter, το MySpace και άλλα δίκτυα που είναι κοινωνικά με την στενή έννοια, τα δίκτυα αχρήματων συναλλαγών τελικά θα αυξηθούν εκθετικά – κι αυτό θα σημάνει μια επαναστατική αλλαγή στην πολιτική αλλά και την οικονομική δύναμη. Θα είναι μια ήσυχη και ειρηνική επανάσταση που θα έρθει, όχι με διαδηλώσεις στους δρόμους ή με εκστρατείες πολιτικών που υπηρετούν διαφορετικά αφεντικά, αλλά με το να δουλέψουμε μαζί για να ασκήσουμε τη δύναμη που είναι ήδη δική μας – να εφαρμόσουμε τους πόρους που έχουμε για να στηρίξουμε την παραγωγικότητα ο καθένας του άλλου και να αποδώσουμε την πίστη εκεί που αυτή η πίστη οφείλει να αποδοθεί.
Με τη συμμετοχή σε ένα ανταλλακτικό δίκτυο που είναι ανοικτό, διαφανές και δημοκρατικό, τα μέλη απολαμβάνουν τα παρακάτω οφέλη:

• Μία αξιόπιστη πηγή πιστωτικής αξίας που είναι ελεύθερη από τόκο και ελεγχόμενη από την κοινότητα.
• Μικρότερη ανάγκη για σπάνια δολάρια, ευρώ, λίρες, γιεν, ή άλλο πολιτικό χρήμα.
• Ένα σταθερό και βιώσιμο μέσο πληρωμής.
• Αυξημένες πωλήσεις.
• Ένα πιστό πελατολόγιο.
• Αξιόπιστους προμηθευτές.
• Μία περισσότερο ακμάζουσα και αξιοβίωτη κοινότητα.

Τι απαιτείται ώστε τα δίκτυα αμοιβαίας πιστωτικής απαλοιφής να πολλαπλασιαστούν όπως συνέβη με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Αυτό είναι κεντρικό ερώτημα και η απάντηση σε αυτό έχει διαφύγει της προσοχής. Ενώ το WIR είχε προφανή επιτυχία, φαίνεται ότι σκοπίμως περιορίστηκε για να μη μεταδοθεί έξω από τα ελβετικά σύνορα. Και παρά το ότι ο εμπορικός “αντιπραγματισμός” είναι ήδη σημαντικός και διαρκώς αυξάνει για τουλάχιστον 40 χρόνια, ο όγκος του εξακολουθεί να είναι μικρός σε σχέση με τη συνολική εμπορική δραστηριότητα.
Έτσι όπως λειτουργούν σήμερα, οι εμπορικοί συνασπισμοί είναι αυτοπεριοριζόμενοι και τυπικά επιβάλλουν σημαντικά βάρη στα μέλη τους, όπως επαχθή τέλη για συμμετοχή, αποκλειστικότητες συμμετοχής, περιοριστικό εύρος αγαθών και υπηρεσιών σε κάθε κλίμακα εφαρμογής, χρήση λογισμικού με δικαιώματα, και ανεπαρκείς λειτουργικές προδιαγραφές που περιορίζουν την ικανότητα των μελών ενός συνασπισμού να συναλλαχθούν με τα μέλη άλλων.
Πρακτικά όλοι οι εμπορικοί συνασπισμοί είναι μικροί, τοπικοί, και λειτουργούν ως επιχειρήσεις με σκοπό το κέρδος. Η μικρή κλίμακα, ο τοπικός έλεγχος και το ανεξάρτητο επιχειρείν είναι όλα επιθυμητά χαρακτηριστικά, αλλά όταν έρχεται η ώρα να φτιαχτεί ένα νέο ανταλλακτικό σύστημα, απαιτείται κάτι παραπάνω. Αυτό που τώρα χρειάζεται ο κόσμος είναι ένα μέσο πληρωμής που ελέγχεται τοπικά αλλά είναι πλανητικά χρήσιμο. Με άλλα λόγια, να δοθεί η δυνατότητα στα μέλη ενός τοπικού δικτύου να συναλλαχθούν με μέλη άλλων δικτύων εύκολα και φθηνά, με μικρό ή χωρίς ρίσκο.
Αυτά είναι τα πράγματα που πιστεύω ότι απαιτούνται για να πολλαπλασιαστεί το εμπόριο χωρίς ρευστό βάσει της αμοιβαίας απαλοιφής χρέους:

1. Τα μέλη χρειάζεται να προσφέρουν στο δίκτυο, όχι μόνο τις αργές εμπορικές και ακριβές υπηρεσίες, αλλά όλο το εύρος των αγαθών και υπηρεσιών τους στις συνήθεις καθημερινές τιμές. Αυτό θα διασφαλίσει την αξία των εσωτερικών πιστωτικών μονάδων και θα τις κάνει πραγματικά χρήσιμες.
2. Εν είδει “μεταφορέα χύδην φορτίου”, τα ανταλλακτικά δίκτυα πρέπει να έχουν ανοιχτή τη δυνατότητα μέλους σε όλους με περιορισμένες απαιτήσεις.
3. Τα πιστωτικά όρια (όρια πιστωτικού προνομίου), ωστόσο, πρέπει να προσδιορίζονται αναλόγως με την ικανότητα κάθε μέλους και τη διάθεσή του να ανταποδώσει, μετρημένα π.χ. βάσει του όγκου πωλήσεων μέσα στο δίκτυο.
4. Τα ανταλλακτικά δίκτυα πρέπει να λειτουργούνται για και από τα μέλη με τρόπο διαφανή, ανοιχτό και ευαίσθητο.
5. Τα μέλη πρέπει να ασκούν τα καθήκοντά τους σχετικά με τις αβλεψίες και την εποπτεία από εκείνους που έχουν αναλάβει τη διαχείριση του συστήματος ανταλλαγών.
6. Πρέπει να υπάρχει κάποια προτυποποίηση στη λειτουργία του συστήματος ανταλλαγών για τη διασφάλιση ότι οι εσωτερικές πιστωτικές μονάδες κατέχουν συγκρίσιμη αξία.

Ενόσω τα συστήματα ανταλλαγών κατακτούν αυτές τις διαστάσεις σχεδιασμού και λειτουργίας, θα γίνονται πρότυπα για άλλα να ακολουθήσουν. Τότε θα αρχίσει η φάση της γρήγορης ανάπτυξης, οδηγώντας σε ένα πλανητικό δίκτυο σχέσεων τύπου διαδικτύου, που θα κάνει το χρήμα απαρχαιωμένο και θα μάς δώσει τη δυνατότητα για να εμφανιστεί μια κοινωνία περισσότερο ελεύθερη και περισσότερο αρμονική.

Αναφορές
Greco, Jr., Thomas H. (2009): The End of Money and the Future of Civilization.
Greco, Jr., Thomas H., and Megalli, Theo, (2005):An Annotated Précis, Review, and Critique of Prof.
Tobias Studer's WIR and the Swiss National Economy.     http://reinventingmoney.com/documents/StuderbookCritique.pdf
Riegel, E. C. (1973) Flight From Inflation.
Ιστότοποι: Beyond Money, http://beyondmoney.net, and Reinventing Money, http://reinventingmoney.com.
Βίντεο: The Essence of Money: A Medieval Tale, available at, http://www.digitalcoin.info/The_Essence_of_Money.html, or, http://www.youtube.com/watch?v=qBX-jaxMneo
Το Χρήμα ως Χρέος:  http://www.moneyasdebt.net/
Αναφορά-βίντεο, της WIR Bank:  http://www.atcoop.com/WIR_Video_3.htm

Για τον συγγραφέα
Ο Thomas H. Greco, Jr. είναι συγγραφέας, ειδικός δικτύων και σύμβουλος, με ειδίκευση στη νομισματική θεωρία και ιστορία, τα συστήματα πιστωτικής απαλοιφής, τα συμπληρωματικά νομίσματα και την κοινωνική οικονομική ανάπτυξη. Πρώην μηχανικός, επιχειρηματίας, και καθηγητής σε κολέγιο, θεωρείται αυθεντία στις προσεγγίσεις ελεύθερης αγοράς στις νομισματικές και οικονομικές καινοτομίες και είναι περιζήτητος σύμβουλος και ομιλητής σε συνέδρια διεθνώς. Έγραψε πολλά άρθρα και βιβλία, μεταξύ αυτών The End of Money and the Future of Civilization (2009), Money: Understanding and Creating Alternatives to Legal Tender (2001), New Money for Healthy Communities (1994), και Money and Debt: a Solution to the Global Crisis (1990). Οι ιστότοποί του, www.beyondmoney.net και www.reinventingmoney.com, προσφέρουν έναν πλούτο πληροφορίας στα στάδια της αλληλεπίδρασης του χρήματος, της χρηματοδότησης, της πολιτικής και της οικονομίας, και δίνουν λεπτομερείς εξηγήσεις και συνταγές δράσης για κοινότητες, επιχειρήσεις και κυβερνήσεις.
Σημείωση του μεταφραστή
Στην προσπάθεια για πιστή απόδοση στην ελληνική του όρου “credit commons”, ζήτησα από τον συγγραφέα να μού διευκρινίσει την έννοια. Η έννοια των commons είναι μία έννοια ταυτόχρονα ιστορική αλλά και αναπτυσσόμενη στον σύγχρονο κόσμο. Προέρχεται από παλιές εποχές όταν υπήρχαν κομμάτια γης που δεν ανήκαν σε ιδιωτικά χέρια, αλλά όλοι είχαν πρόσβαση σε αυτά. Οι χωρικοί μπορούσαν να βοσκήσουν τα ζώα τους, να συλλέξουν ξύλο, τροφή και όλα τα φυσικά αγαθά κλπ., χωρίς μεν η πρόσβαση να είναι απεριόριστη αλλά οι κανόνες που υπήρχαν διαμορφώνονταν συνεχώς και συλλογικά από τους ανθρώπους που είχαν την πρόσβαση. Στη σύγχρονη σύλληψή του, ο όρος αποδίδει “όλα αυτά που ανήκουν σε όλους μαζί”, με παραδείγματα τον αέρα, το νερό, τα πάρκα, τις βιβλιοθήκες, τους δρόμους, τη δημόσια ασφάλεια, τις κοινωφελείς υπηρεσίες, τα εθνικά πάρκα και τις προστατευόμενες περιοχές, την Wikipedia και το Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα, τους χορούς και τη μόδα, την βιοποικιλότητα, τα γραπτά κείμενα των θρησκειών και τη μυθολογία, τις τράπεζες αίματος, τις συνταγές μαγειρικής, τα μουσεία, τις αστικές πρωτοβουλίες, τους ωκεανούς, την Ανταρκτική και την στρατόσφαιρα. Υπάρχουν βιβλία και ιστότοποι αφιερωμένοι στον ορισμό των Κοινών Πόρων και την ανάλυση της σημασίας τους στην κοινωνία των πολιτών, όπως ο http://onthecommons.org/ και ο http://www.wealthofthecommons.org/ που είναι μία εκτενής ανθολογία κειμένων για την προσδοκία λύσεων για όλον τον κόσμο με βάση τους Κοινούς Πόρους. Ο συγγραφέας λοιπόν, θεωρεί τους Κοινούς Πόρους (commons) ως “όλα γύρω μας εκείνα, που είναι δώρα της φύσης, που δεν προέκυψαν από τις προσπάθειες συγκεκριμένων ατόμων ή ομάδων, που κληρονομήθηκαν από το παρελθόν, και τα οποία πρέπει να διαχειριστούν για το κοινό καλό και όχι για ιδιωτικό όφελος”, και τους Κοινούς Πιστωτικούς Πόρους - credit commons - ως μία έννοια που βοηθά να δούμε ότι η κοινή οικονομική πίστη είναι αυτή που στηρίζει κάθε εθνικό και διεθνές νόμισμα, και ότι όταν μία τράπεζα ή κυβέρνηση δημιουργεί χρήμα που ξοδεύεται στην κυκλοφορία, όλοι σε αυτή τη δικαιοδοσία (π.χ. ζώνη του ευρώ) υποχρεώνονται να δίδουν πραγματική αξία (αγαθά και υπηρεσίες) και να δέχονται αυτή την αξία ως πληρωμή. Όσον αφορά τον όρο "Κοινωνία της Πεταλούδας", ο συγγραφέας διευκρινίζει τον όρο στο βιβλίο The End of Money and the Future of Civilization (2009, Το Τέλος του Χρήματος και το Μέλλον του Πολιτισμού), όπου παρομοιάζει τη σύγχρονη κοινωνική ολική κρίση με την “κρίση” που περνά η προνύμφη, όταν με μία εσωτερική αναμορφωτική διαδικασία περνά από το στάδιο της προνύμφης στο στάδιο του ενήλικου εντόμου, “πεθαίνοντας” αλλά και ταυτόχρονα ξεκινώντας μια νέα ζωή ως ένα όμορφο έντομο γεμάτο χρώματα.
ΠΗΓΗ

Ψηφιακή Διπλωματία

«Ψηφιακή Διπλωματία». Η ταχύτατη διάδοση της ονομαζόμενης «twitter διπλωματίας» ή «on-line διπλωματίας», δίνει στα κράτη, και ιδιαίτερα στα μεγάλα, τεράστιες δυνατότητες παρεμβάσεων διεθνώς. Τις πρωτιές παγκοσμίως σήμερα σε αυτό τον τομέα, έχουν οι ΗΠΑ και η Τουρκία αναφέρει η ρωσική εφημερίδα  Kommersant’

Μία από τις αξιοσημείωτες κινήσεις στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, ήταν η εμφάνιση της λεγόμενης «ψηφιακής διπλωματίας». Τα κοινωνικά δίκτυα στα χέρια των κρατικών υπηρεσιών και των αξιωματούχων της χώρας, έχουν γίνει ένα εργαλείο που τους επιτρέπει να επικοινωνούν απευθείας με εκατομμύρια πολιτών.

Η πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρι Κλίντον, χαρακτήρισε στο παρελθόν την «ψηφιακή διπλωματία» ως μια «έξυπνη δύναμη», υπογραμμίζοντας έτσι τη διαφορά της από τους παραδοσιακούς διπλωματικούς όρους «σκληρή δύναμη» (στρατιωτική) και «ήπια δύναμη» (ανθρωπιστική διπλωματία). Όταν ανέλαβε ως επικεφαλής του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, το υπουργείο είχε μόνο μία επίσημη σελίδα στο διαδίκτυο.

Τώρα, ο Τζον Κέρι ανέλαβε το αμερικανικό ΥΠΕΞ με περισσότερους από 200 λογαριασμούς στο Twitter, πάνω από 300 σελίδες στο Facebook, καθώς και με εξίσου πολλές σημαντικές παρεμβάσεις στο YouTube, στο Flickr και στο Tumblr. Και όλα αυτά, σε 11 γλώσσες. Το σύστημα αυτό, συντονίζεται από 150 υπαλλήλους του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ στην Ουάσιγκτον και από 900 ειδικούς σε γραφεία στο εξωτερικό. Στα πολυπληθή blogs και λογαριασμούς του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, έχουν εγγραφτεί σχεδόν 20 εκατομμύρια άνθρωποι.

Το παράδειγμα του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ θέλουν να ακολουθήσουν υπηρεσίες που είναι υπεύθυνες για την εξωτερική πολιτική σε πολλές άλλες χώρες, ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Τη μεγαλύτερη επιτυχία σε αυτό το νέο πεδίο, έχουν ο Σουηδός υπουργός Εξωτερικών, Καρλ Μπιλντ (στο τουίτερ έχει σχεδόν 190 χιλιάδες «ακόλουθους»), και ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Γουίλλιαμ Χέϊγκ (τον λογαριασμό του ακολουθούν περισσότερα από 130 χιλιάδες άτομα).

Το 2012, το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά παγκοσμίως την κατάταξη της αποτελεσματικότητας των κρατών στον τομέα της «ψηφιακής διπλωματίας». Στα κριτήρια, ελήφθησαν υπόψη η δραστηριότητα των ηγετών των κρατών, κορυφαίων κρατικών προσωπικοτήτων, αξιωματούχων και διπλωματών σε κοινωνικά δίκτυα, ο αριθμός των φίλων και ακολούθων στους λογαριασμούς και η δημοτικότητά τους βάσει των αναφορών. Πρώτες στη λίστα με 151 συμμετέχοντες, ήταν οι ΗΠΑ. Αυτή τη στιγμή, στην πρώτη δεκάδα συμπεριλαμβάνονται, η Τουρκία, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, η Βενεζουέλα, το Μεξικό, η Ινδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κολομβία και η Ιαπωνία. Η Ρωσία, καταλαμβάνει την 13η θέση.

Αλλά και το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών προσχωρεί στη «ψηφιακή διπλωματία», την οποία ονομάζει, «Καινοτόμο διπλωματία». Σήμερα, το ρωσικό ΥΠΕΞ διαθέτει 70 επίσημους λογαριασμούς στο τουίτερ. Τον πιο δημοφιλή (@ MID_RF), τον διαβάζουν περίπου 65 χιλιάδες άτομα. Τις ομιλίες του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, μπορείτε να τις βρείτε στην επίσημη σελίδα του υπουργείου Εξωτερικών στο YouTube και από το Φεβρουάριο και στο Facebook, όπου επίσης αναρτώνται οι δηλώσεις και τα σχόλια του στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Στο εγγύς μέλλον, οι υπεύθυνοι της «ψηφιακής διπλωματίας» υπόσχονται να αναβαθμίσουν την κύρια ιστοσελίδα του υπουργείου.

Η Μόσχα επενδύει στα σοβαρά πάνω στο νέο εργαλείο. Στην αναθεωρημένη έκδοση της αντίληψης της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τον Φεβρουάριο του 2012, αναφέρεται ότι «οι δυνατότητες των νέων τεχνολογιών της πληροφορίας και της επικοινωνίας θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ευρέως» για «τη θεμελίωση μιας αντικειμενικής αντίληψης της Ρωσίας στον κόσμο» και για «την ανάπτυξη των δικών της αποτελεσματικών μέσων ενημέρωσης επηρεασμού της κοινής γνώμης στο εξωτερικό».

Μπορεί βέβαια, η Μόσχα να θέλει να χρησιμοποιήσει εκτεταμένα αυτό το «έξυπνο όπλο» για την προβολή της εικόνα της, ωστόσο δεν παύει να επισημαίνει ότι το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτελούν πιθανή πηγή παρεμβάσεων στα εσωτερικά της Ρωσίας, καθώς και απειλών ενάντια στη σταθερότητα και στην κυριαρχία της χώρας.

Σύμφωνα με ορισμένους εμπειρογνώμονες, υπάρχει βάση για μια τέτοια ανησυχία. Όπως λέει ο συντάκτης της αμερικανικής έκδοσης του «The Atlantic», Brian Fung, η «ψηφιακή διπλωματία» είναι χρήσιμη για κάποιους λόγους που κάθε άλλο παρά διαφημίζονται: Τη συλλογή πληροφοριών από ανοικτές πηγές και τον επηρεασμό της κοινής γνώμης, προκειμένου να δημιουργηθεί το αναγκαίο υπόβαθρο για τις διάφορες διπλωματικές μάχες.

Κάποιες φορές ωστόσο, όπως επισημαίνει ο ίδιος, ο τρόπος χρησιμοποίησης των κοινωνικών δικτύων από τις κρατικές υπηρεσίες προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά από τα οφέλη που προσδοκούν. «Για παράδειγμα, τις πρώτες ώρες της διαμαρτυρίας των Αιγυπτίων ενάντια στην αντι-ισλαμική ταινία «Η αθωότητα των μουσουλμάνων», η αμερικανική πρεσβεία στο Κάιρο δημοσίευε το ένα μετά το άλλο μηνύματα στο τουίτερ. Αυτά τα μηνύματα δεν είχαν συμφωνηθεί με την Ουάσιγκτον και δημιούργησαν πολλά προβλήματα στις ΗΠΑ».

Ο αντιπρόεδρος του Carnegie Endowment for International Peace, Tom Carver, στην πρόσφατη συνάντηση  στην Ουάσιγκτον με θέμα την «ψηφιακή διπλωματία», υπενθύμισε δύο παραδείγματα από την ανεπιτυχή χρήση του τουίτερ από το Στέϊτ Ντιπάρτμεντ: «Όλοι θυμόμαστε τις δυσκολίες του πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Ρωσία, Michael McFaul, με τo γραφείο Διοίκησης του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, όταν ο πρέσβης έγραψε στο τουίτερ για τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας της ρωσικής αντιπολίτευσης (κατά την έναρξη της θητείας του στη Μόσχα). Και τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Συρία, Robert Ford, που λόγω των tweets του για την λαϊκή εξέγερση το απέλασαν από τη χώρα. Η ψηφιακή διπλωματία είναι δίκοπο μαχαίρι», προειδοποιεί ο εμπειρογνώμονας.

Source: defencenet.gr

Όταν η άμυνα γίνεται άσκηση κοινής λογικής

Είναι πράγματι εκπληκτικό το πόσο καθαρή σκέψη έχει ένας άνθρωπος που δεν έχει μεγάλη σχέση με τον τομέα της άμυνας γύρω από τα θέματα των εξοπλισμών. Εκτός από καθαρή σκέψη, τονίζει αυτό που έχουμε αναφέρει κατ’ επανάληψη στο «defence-point.gr», ότι πρόκειται για άλλον έναν τομέα της οικονομίας, άρα μπορεί – και πρέπει στην περίπτωση της Ελλάδας – να αποτελέσει παράγοντα οικονομικής ανάπτυξης.

Παρότι επιμέρους διαφωνίες και ενστάσεις σε όσα αναφέρονται έχουμε, το άρθρο που δημοσιεύτηκε στη στήλη του αναλυτή στο «capital.gr», αξίζει να αναγνωστεί από όλους και να έχουν οι φίλοι μας στο μυαλό τους ότι δεν πρόκειται για στρατιωτικό αναλυτή, αλλά για ειδικό του χώρου των επιχειρήσεων και της οικονομίας.

Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

Τις τελευταίες ημέρες οι φίλοι και γείτονές μας Τούρκοι προσπαθούν να μας θυμίσουν την παρουσία τους. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εγείρουν θέματα ιδιοκτησίας σε μικρά νησιά του Αιγαίου, τα οποία όμως είναι ιδιαίτερα σημαντικά για το θέμα των πετρελαίων. Ο εκνευρισμός τους για τις έρευνες σε Ιόνιο και Κρήτη είναι έκδηλος. Ποιος είπε ότι δεν χρειαζόμαστε εξοπλισμούς;

Είναι σαφές ότι η Τουρκία δεν θέλει να προχωρήσουμε τις έρευνες για τους υδρογονάνθρακες. Δεν θέλει τα γεωτρύπανα. Γι’ αυτό και αρχίζει να επινοεί διάφορες ιστορίες για αγρίους γύρω από το ιδιοκτησιακό καθεστώς ακόμη και μικρών νησιών που βρίσκονται νότια της Κρήτης!

Οι μελέτες για το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο αυξάνουν την γεωπολιτική σημασία της χώρας μας. Τα γεωτρύπανα καθιστούν αδύνατη την αμφισβήτηση των δικαιωμάτων μας. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της αντίστοιχης κυπριακής υπόθεσης. Οι απειλές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας παρέμειναν απειλές, όταν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα έπρεπε διαφορετικά να έρθουν σε σύγκρουση με το Ισραήλ…

Στην Ελλάδα επί σειρά ετών δεν τολμούσαμε να ανοίξουμε τον φάκελο πετρέλαια, φοβούμενοι τις συνέπειες που θα είχε μία τέτοια ενέργεια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αν οι Κύπριοι δεν έκαναν την αρχή, ο Πάγκαλος ακόμη θα χαρακτήριζε γραφικούς όσους έλεγαν ότι υπάρχουν υποψίες κοιτασμάτων στο Αιγαίο ή στο Ιόνιο.

Κάποιοι προσπάθησαν κάτι να πουν και με αφορμή την προστασία του… τουρισμού, αλλά ευτυχώς επέστρεψαν στο… σκότος απ’ όπου προήλθαν. Μόνο ένας ηλίθιος θα ζητούσε να σταματήσουν τώρα τα γεωτρύπανα για να μην υπάρξει στο μέλλον κίνδυνος μόλυνσης του περιβάλλοντος. Θα μπορούσε να ζητήσει να επιβληθούν αυστηροί όροι ασφάλειας στις εταιρείες. Όχι όμως να μην μπουν γεωτρύπανα. Δεν έχει λογική. Σε μία τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να απαγορεύσει και την διέλευση των πλοίων που μεταφέρουν πετρέλαιο από τα εθνικά και διεθνή ύδατα.Περισσότερες πιθανότητες ατυχήματος υπάρχουν από ένα ναυάγιο απ’ ό,τι από μία δεξαμενή! Η αντίδραση της Τουρκίας δείχνει ποιος είναι ο σωστός δρόμος!

Η ελληνική κυβέρνηση καλείται πλέον να κάνει όλα όσα δεν έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Να κτίσει τις διεθνείς της συμμαχίες με τέτοιο τρόπο που να εξασφαλίσει ταυτόχρονα πολλά πράγματα: Και το οικονομικό και το πολιτικό όφελος από τις συμφωνίες της με τις μεγάλες εταιρείες του εξωτερικού. Οι Κύπριοι μας έδειξαν πως γίνεται αυτό. Όποιος φοβάται, ας καθίσει σπίτι του και ας μην ασχοληθεί με τα κοινά.

Στο σημείο αυτό θα πουν κάποιοι ότι έχουν ήδη καλλιεργηθεί πολλές προσδοκίες κι ότι θα πρέπει να είμαστε υπομονετικοί κι ίσως να χαμηλώσουμε τους τόνους. Σε έναν βαθμό έχουν δίκιο. Δεν μπορούμε ακόμη να ξέρουμε τι ακριβώς κρύβεται στο υπέδαφος και ποιο είναι το κόστος εκμετάλλευσης των όποιων κοιτασμάτων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν προετοιμάζεσαι για την επόμενη ημέρα. Πόσο μάλλον όταν οι Τούρκοι δημιουργούν θέματα από εκεί που δεν υπάρχουν και με στόχους που είναι ορατοί δια του γυμνού οφθαλμού.

Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση αρκετοί άνθρωποι ονομάτισαν την ξέφρενη κούρσα εξοπλισμών των τελευταίων δεκαετιών ως έναν από τους λόγους της υπερχρέωσης της χώρας. Κι είχαν απόλυτο δίκιο. Η μικρή Ελλάδα δαπανούσε για όπλα πάρα πολλά χρήματα κι αυτό επειδή συμβαίνει να γειτνιάζει με ένα κράτος ταραξία! Η Τουρκία δεν υπήρξε στο παρελθόν καλός γείτονας και δεν θα υπάρξει στο μέλλον.

Οι εταίροι μας στην ΕΕ όχι μόνο δεν έχουν βοηθήσει να αυξηθεί η αίσθηση της ασφάλειας στους Έλληνες, αλλά φρόντισαν να κερδοσκοπήσουν ασύστολα σε βάρος μας. Η πολεμική βιομηχανία της Ευρώπης οφείλει πολλά στην προοπτική μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης!

Παρόλα αυτά, αν είχαμε χρησιμοποιήσει σωστά τα χρήματα που έχουμε δαπανήσει για εξοπλισμούς, αυτή την στιγμή η δυνατότητα της χώρας να αμυνθεί αποτελεσματικά έναντι οποιουδήποτε αμφισβητούσε τα κυριαρχικά της δικαιώματα θα ήταν αδιαμφισβήτητη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι ξοδέψαμε πολλά χρήματα για την άμυνα της χώρας, αλλά ότι οι δαπάνες εκείνες αποδεικνύονται σήμερα ανεπαρκείς!

Οι αποθήκες μας είναι σήμερα γεμάτες με υπερσύγχρονα όπλα που σαπίζουν. Είτε επειδή δεν υπάρχει το απαραίτητο προσωπικό, είτε επειδή τελικά δεν τα χρειαζόμασταν. Η Ελλάδα δεν αγόραζε όπλα με βάση τις δικές της ανάγκες, αλλά με βάση την ανάγκη της διεθνούς αμυντικής βιομηχανίας να αυξήσει τους τζίρους και την κερδοφορία της. Γύρω από τους εξοπλισμούς στήθηκε ένας χορός δισεκατομμυρίων σε μίζες και δωροδοκίες. Αν για κάτι θα έπρεπε να συρθούν στα δικαστήρια οι επίορκοι δεν είναι μόνο ότι δέχτηκαν δώρα, ότι δωροδοκήθηκαν, αλλά και το γεγονός ότι με την στάση τους μείωσαν σημαντικά την αμυντική ικανότητα της χώρας τους. Πρόκειται για πράξη εθνικής προδοσίας.

Η συζήτηση δεν πρέπει να γίνεται μόνο για τον Άκη Τσοχατζόπουλο και την παρέα του. Αλήθεια, έχουν ποτέ διερευνήσει οι κύριοι υπουργοί άμυνας (τι λέμε τώρα) πόσοι αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας προσελήφθησαν από εταιρείες εμπορίας όπλων αμέσως μετά την συνταξιοδότησή τους; Δεν ήταν μόνο ο Άκης. Είναι πιο πολύπλοκο το θέμα και όσοι ασχολούνται με θέματα άμυνας το γνωρίζουν! Ολόκληρα «συστήματα» δημιούργησαν «ταμεία» από τις μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Συστήματα που έχουν κάθε λόγο να μην αλλάξει το παραμικρό στον τρόπο λειτουργίας των Ενόπλων Δυνάμεων και του τρόπου επιλογής των εξοπλιστικών του προγραμμάτων.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το θέμα. Η χώρα χρειάζεται όπλα. Χρειάζεται άμυνα. Αλλά πάνω απ’ όλα χρειάζεται διαδικασίες και θεσμούς. Με τους επίορκους να έχουν αναλάβει όλες τις νευραλγικές θέσεις, είναι αμφίβολο αν μπορεί να λειτουργήσει κι αυτή ακόμη η Δημοκρατία.

Χρειαζόμαστε Ένοπλες Δυνάμεις άρτια εξοπλισμένες και σωστά οργανωμένες. Ήταν τραγικό λάθος της κυβέρνησης Σαμαρά ο χειρισμός των ειδικών μισθολογίων. Η ισοπεδωτική λογική με την οποία αντιμετωπίστηκαν άπαντες. Κι ειδικά οι άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων. Θα μπορούσε να συζητήσει κανείς για το γεγονός ότι διαθέτουμε περισσότερους στρατηγούς απ’ ό,τι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Θα μπορούσε να συζητήσει πολλά πράγματα. Αλλά όχι να κάνει περικοπές από τον μάχιμο που παίζει κάθε μέρα την ζωή του κορώνα γράμματα σε αερομαχίες στο Αιγαίο.

Μία χώρα για να περιφρουρήσει τα δίκαιά της πρέπει να είναι δυνατή. Στον κόσμο μας δεν επικρατεί το δίκαιο των λαών, αλλά το δίκαιο των ισχυρών. Η υπόθεση των πετρελαίων θα φέρει αργά ή γρήγορα στο προσκήνιο και πάλι το θέμα των εξοπλισμών. Όταν έχεις μία Τουρκία να απειλεί με αυτό τον τρόπο και ταυτόχρονα την τύχη να διαθέτεις κατά φαντασία ομοτράπεζους εταίρους σε μία φανταστική Ένωση, όπως είναι η ΕΕ, τότε δεν σου μένουν και πολλοί δρόμοι. Οι διεθνείς συμμαχίες και ο βαθμός ετοιμότητας των ενόπλων δυνάμεών μας είναι ο μόνος ασφαλής. Εκτός κι αν οι κάτοικοι της Γαύδου θα πρέπει από τώρα να εκκενώσουν το νησί. Για να μην δυσαρεστηθούν οι γείτονές μας και οι εγχώριοι θαυμαστές τους.

capital.gr

Source : defence-net.gr

Όπλα λέιζερ: Φονική αεράμυνα και κύριος οπλισμός οχημάτων!

Μέσα σε ένα χρόνο η Rheinmetall επέτυχε τον πενταπλασιασμό της ισχύος του συστήματος λέιζερ (από τα 10 στα 50 kW), ενώ ταυτόχρονα διπλασίασε την απόδοση σε kW σε σχέση με τον όγκο που απαιτείται (kW/m3). Κατά συνέπεια, οι εκτεταμένες δοκιμές πεδίου που πραγματοποίησε το πρωτότυπο επίδειξης τεχνολογίας οπλικού συστήματος λέιζερ υψηλής ισχύος 50 kW της γερμανικής εταιρίας στα τέλη Νοεμβρίου, στο πεδίο δοκιμών της εταιρίας στο Ochsenboden (EZO) στην Ελβετία, ήταν απόλυτα επιτυχείς.

Τόσο η παρούσα διαμόρφωση του συστήματος όσο και οι επιδόσεις του στην πράξη αποδεικνύουν ότι παρά την έλλειψη φιλόδοξων αναπτυξιακών προγραμμάτων, οι εξελίξεις στον συγκεκριμένο τομέα «τρέχουν» και ότι πολύ σύντομα θα συντελεστεί μία επανάσταση στην οπλική τεχνολογία.

Η εποχή που οπλικό σύστημα λέιζερ θα αποτελεί τον κύριο οπλισμό τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης ίσως είναι πολύ κοντύτερα από ότι φανταζόμαστε. Ήδη στις συγκεκριμένες δοκιμές επιτεύχθηκε η διάτρηση συμπαγούς ατσάλινης δοκού πάχους 15 χλστ. από απόσταση 1.000 μέτρων!

Οι δοκιμές πεδίου που πραγματοποιήθηκαν σε ευρύ φάσμα καιρικών συνθηκών (χιονόπτωση, ομίχλη, παγετό, βροχή, ηλιοφάνεια), αποσκοπούσαν να επιδείξουν τις δυνατότητες του συστήματος σε σύγκριση με αυτές που είχε πραγματοποιηθεί πέρυσι με ένα λέιζερ ισχύος 10 kW. Σε όλες τις περιπτώσεις το οπλικό σύστημα επιχείρησε σε όλο το φάσμα επιχειρησιακής λειτουργίας από τον εντοπισμό του στόχου μέχρι την εμπλοκή και καταστροφή του.

Τα επιχειρησιακά σενάρια στα οποία δοκιμάστηκε το οπλικό σύστημα λέιζερ των 50 kW αφορούσαν την αεράμυνα, την προσβολή επερχόμενων ρουκετών, βλημάτων πυροβολικού και όλμων (C-RAM: Counter Rocket, Artillery, Mortar) και μη συμβατικών (ασύμμετρων) απειλών. Επίσης δοκιμάστηκε και αποδείχθηκε στην πράξη η δυνατότητα δύο διαφορετικών οπλικών συστημάτων λέιζερ εγκατεστημένων σε διαφορετικές θέσεις που χρησιμοποιούν την τεχνολογία επάλληλων δεσμών (BST: Beam Superimposing Technology) που έχει αναπτύξει η Rheinmetall να ακτινοβολήσουν επάλληλα και σωρευτικά τον ίδιο στόχο.

Με τη χρήση της εν λόγω τεχνολογίας, είναι δυνατή η διατήρηση της υψηλής ποιότητας δέσμης ενός εκάστου οπλικού συστήματος λέιζερ και ταυτόχρονα να επιτυγχάνεται η με ακρίβεια συσσώρευση πολλών από αυτές επί του ίδιου στόχου πολλαπλασιάζοντας τα καταστρεπτικά αποτελέσματα. Με αυτό το δεδομένο, η κατασκευάστρια θεωρεί την ανάπτυξη ενός οπλικού συστήματος λέιζερ υψηλής ισχύος 100 kW, ως εφικτή και χωρίς ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες.

Όσον αφορά τη διαμόρφωση το πρωτότυπο επίδειξης τεχνολογίας οπλικού συστήματος λέιζερ 50 kW αποτελούνταν από υποσυστήματα παροχής ενέργειας και δύο πλήρως λειτουργικά οπλικά υποσυστήματα: ένα 30 kW ενσωματωμένο σε πύργο του γνωστού αντιαεροπορικού πυροβόλου Oerlikon Revolver Gun σε σύζευξη με μονάδα συστήματος ελέγχου πυρός Oerlikon Skyguard, και ένα 20 kW ενσωματωμένο επίσης σε πύργο του αντιαεροπορικού πυροβόλου Oerlikon Revolver Gun αλλά της πρώτης γενιάς. Η ισχύς της δέσμης λέιζερ του οπλικού συστήματος επιδείχθηκε με την διάτρηση συμπαγούς ατσάλινης δοκού πάχους 15 χλστ. από απόσταση 1.000 μέτρων.

Εξίσου εντυπωσιακά ήταν και τα αποτελέσματα του συστήματος κατά μικρού μεγέθους μη επανδρωμένων ιπτάμενων στόχων κινούμενων με ταχύτητα 50 μέτρων το δευτερόλεπτο (180 χλμ. την ώρα) που ήταν επερχόμενοι προς αυτό και μάλιστα με ελιγμό βύθισης. Άπαντες οι στόχοι καταστράφηκαν σε απόσταση δύο χιλιομέτρων. Ο εντοπισμός τους από το Skyguard έγινε σε απόσταση τριών χιλιομέτρων και στη συνέχεια το οπλικό υποσύστημα λέιζερ των 30 kW, στο οποίο διαβιβάστηκαν τα δεδομένα, άρχισε μηχανικά την ιχνηλάτηση του στόχου.

Με τη βοήθεια του οπτικού συστήματος εγκλωβισμού που είναι ενσωματωμένο στις μονάδες δημιουργίας δέσμης (BFU: Beam Forming Units) του κάθε οπλικού υποσυστήματος λέιζερ η ακρίβεια της ιχνηλάτησης μεγιστοποιήθηκε. Όταν ο στόχοι έφθασαν στην επιθυμητή περιοχή βολής έγινε η ενεργοποίηση των λέιζερ και η μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καταστροφή τους.

Τέλος, με την ίδια λειτουργική ακολουθία το οπλικό σύστημα εντόπισε, ιχνηλάτησε, εγκλώβισε, ενέπλεξε και κατέστρεψε έναν εξαιρετικά μικρού μεγέθους βαλλιστικό στόχο. Επρόκειτο για μία ατσάλινη σφαίρα διαμετρήματος 82 χλστ. που κινούνταν με ταχύτητα 180 χλμ. ανά ώρα και η οποία αντιπροσώπευε βλήμα όλμου.

Οι μελλοντικές εξελίξεις

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της κατασκευάστριας Rheinmetall, το 2013 θα παρουσιαστεί το πρωτότυπο επίδειξης τεχνολογίας λέιζερ υψηλής ισχύος 60 kW που η ανάπτυξη του χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από την εταιρία. Ταυτόχρονα στο υπάρχον οπλικό σύστημα θα ενσωματωθούν μονάδες αντιαεροπορικών πυροβόλων 35 χλστ. (Ahead Revolver Guns) ώστε να μελετηθούν πλήρως οι συνέργειες υβριδικών οπλικών συστημάτων.

Επίσης, το 2013 θα προχωρήσει και η ανάπτυξη ενός οπλικού συστήματος λέιζερ ως οπλισμού οχημάτων μάχης. Ήδη έχει υλοποιηθεί η εγκατάσταση και δοκιμή ενός πλήρους λειτουργικού οπλικού συστήματος λέιζερ ισχύος 1 kW επί τροχοφόρου τεθωρακισμένου οχήματος TM170, ενώ θα γίνουν μελέτες για τις παραμέτρους ενσωμάτωσης και σε άλλες πλατφόρμες.

Source : defence-point.gr

Μίνι υποβρύχια αυτοκτονίας

Μια εντυπωσιακή είδηση μετέδωσε πριν από λίγη ώρα ο ισραηλινός ιστοχώρος «debka», υποστηρίζοντας ότι η ιρανική αμυντική βιομηχανία έχει κατασκευάσει μίνι υποβρύχια… αυτοκτονίας!

Η λογική τους είναι απλή και μπορεί να εφαρμοστεί στο πλαίσιο της προσπάθειας αντιμετώπισης της απειλής για την άμυνα της χώρας με «ασύμμετρα» μέσα. Γεμάτο εκρηκτικά θα κατευθύνεται με μεγάλη ταχύτητα και θα εκρήγνυνται στον στόχο (π.χ. αεροπλανοφόρο ή άλλο πλοίο), στέλνοντας στον Αλλάχ και τον κυβερνήτη που λειτουργεί ως βομβιστής αυτοκτονίας.

Αυτά τα μίνι υποβρύχια συνδυάζονται μια χαρά με τα περίπου 2.000 ταχύπλοα των Φρουρών της Επανάστασης τα οποία επίσης θα επιτίθενται πολλά μαζί με σκοπό τον κορεσμό της άμυνας… του επιτιθέμενου.

Source : defence-point.gr

Μη επανδρωμένα οχήματα για φύλαξη συνόρων

Την ανάπτυξη του μη επανδρωμένου επίγειου οχήματος (UGV: Unmanned Ground Vehicle) Guardium  ανακοίνωσε το υπουργείο άμυνας του Ισραήλ.

Τα Guardium περιπολούν επί 24ώρου βάσης παράλληλα με τον φράκτη που έχει κατασκευαστεί υπό συνοδεία πεζών περιπόλων. Τα οχήματα δεν φέρουν οπλισμό αλλά είναι εξοπλισμένα με κάμερες ημέρας – νύκτας (θερμικές) και μεγάφωνο, ενώ έχουν δυνατότητα μετάδοσης σε αληθή χρόνο της εικόνας στα κέντρα ελέγχου της μεθοριακής ζώνης.

Επειδή η εν κινήσει δυνατότητα επιτήρησης και εντοπισμού στόχων του Guardium είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή της πεζής συνοδείας τους, αμέσως μόλις κάποιος στόχος (η ανακοίνωση του Ισραηλινού υπουργείου άμυνας αναφέρει και για τη δυνατότητα εντοπισμού αποτυπωμάτων στο έδαφος) εντοπιστεί, από το κέντρο ελέγχου ενημερώνονται τα μέλη της πεζής περιπόλου για αυτόν και κινούνται για τη σύλληψη ή εξουδετέρωση του.

Ο τηλεχειρισμός του Guardium γίνεται (με τη βοήθεια joystick) αποκλειστικά από γυναίκες οι οποίες όμως πρέπει να έχουν δίπλωμα οδήγησης για οχήματα με αυτόματο ή και χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων. Η κάθε βάρδια διαρκεί έξι ώρες, ενώ η εκπαίδευση τους διαρκεί τέσσερις μήνες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την επίθεση στον φράκτη που έλαβε χώρα από τη μεριά της Αιγύπτου, στα σύνορα Ισραήλ – Αιγύπτου – Γάζας την 5η Αυγούστου 2012, μη επανδρωμένα οχήματα Guardium περιπολούσαν στην περιοχή για περίπου 80 ώρες μέχρι να επισκευαστεί ο φράκτης.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση η επόμενη έκδοση του Guardium, η οποία θα ενσωματώσει και την εμπειρία από την επιχειρησιακή χρήση θα βασιστεί στο σασί ενός οχήματος Ford F-350 και μάλιστα θα φέρει και οπλισμό.

Source : defence-point.gr

Όταν το ελληνικό κράτος εμποδίζει την τεχνολογική ανάπτυξη

Γιάννης Γορανίτης

goranitis[at]e-pcmag.gr

Πριν λίγες ηµέρες, η αντιπρόεδρος του Facebook, Joanna Shields, υπέβαλε την παραίτησή της προκειµένου να αναλάβει τη θέση της διευθύνουσας συµβούλου του Tech City Investment Organisation –του οργανισµού που συντονίζει τη δηµιουργία της ευρωπαϊκής Silicon Valley. H Shields, µάλιστα, πείστηκε να αναλάβει τη θέση από τον David Cameron, ο οποίος υποστηρίζει σθεναρά την Tech City που εγκαινίασε πριν δύο περίπου χρόνια στο Λονδίνο.

Εκεί εδράζονται περισσότερες από 3.000 τεχνολογικές εταιρείες, ενώ ο µεσοπρόθεσµος στόχος είναι η ενθάρρυνση της τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτοµίας και του start-up οικοσυστήµατος από ολόκληρο τον κόσµο. Βασικός άξονας της στρατηγικής της Tech City είναι αφενός να συσπειρώσει τις εταιρείες της Μεγάλης Βρετανίας, κρατώντας τις παράλληλα στο Χρηµατιστήριο του Λονδίνου, και αφετέρου να προσελκύσει νέες από όλο τον πλανήτη, ευνοώντας τις επενδύσεις και δηµιουργώντας θέσεις εργασίας.

Αλλά, από την άλλη, τι να µας πουν κι οι Άγγλοι, θα αναρωτηθείς, φίλε αναγνώστη.

Λίγες ηµέρες νωρίτερα είχε δηµοσιοποιηθεί η απόφαση του Συµβουλίου της Επικρατείας, µε την οποία πρακτικά ακυρώθηκε η δηµιουργία του Τεχνολογικού Πάρκου Ακρόπολις, που είχε δροµολογηθεί εδώ και χρόνια από 127 εταιρείες τεχνολογίας. Το σχέδιο προέβλεπε τη δηµιουργία της ελληνικής Silicon Valley στην έκταση ενός παλιού λατοµείου στις Αφίδνες, και είχε µάλιστα ξεκινήσει µετά την υπογραφή Προεδρικού Διατάγµατος. Το προς οκταετίας Διάταγµα ακυρώθηκε τώρα από το Συµβούλιο της Επικρατείας, µε το επιχείρηµα ότι ο χώρος βρίσκεται εντός ζώνης ορεινών όγκων.

 Δεν µπαίνουµε στην ουσία της απόφασης, παρότι ακόµα ψάχνουµε τον τρόπο που η "Τεχνόπολη" θα επιβάρυνε το τοπίο και το περιβάλλον περισσότερο από ένα λατοµείο. Προφανώς και η δόµηση µέσα [ή έστω κοντά] σε προστατευόµενες ζώνες δεν είναι ευκταία. Πώς όµως ένα project, που θα δηµιουργούσε 8.000 νέες θέσεις εργασίας για επιστήµονες και εξειδικευµένους υπαλλήλους, και οι επενδύσεις που θα προσέλκυε ξεπερνούσαν τα 200 εκατοµµύρια ευρώ, φρενάρει τόσο εύκολα;

Αλλά, από την άλλη τόσα δισ. χρωστάµε, τα 200 εκατοµµύρια θα µας σώσουν, θα αναρωτηθείς, φίλε αναγνώστη.

Οι απορίες προκύπτουν αβίαστα: Γιατί η πολιτεία δεν ενθαρρύνει την επανέναρξη της πρωτοβουλίας σε άλλο χώρο ή/και άλλη βάση; Γιατί η επένδυση δεν επικεντρώνεται στο ανθρώπινο δυναµικό παρά σε κτίρια; Γιατί µέρος των προβλεπόµενων πόρων δεν διοχετεύεται σε start-ups, νέες επιχειρηµατικές προσπάθειες και καινοτόµες ιδέες; Άλλωστε, η ιδέα της ανάπτυξης ενός εγχώριου tech hub δεν έχει να κάνει µε θεόρατα εργοστάσια και µονάδες παραγωγής. Η λύση δεν είναι η κινεζοποίηση του εργατικού δυναµικού µε αστείες αµοιβές, ούτε όµως η συντήρηση ενός κρατικοδίαιτου µοντέλου, που ενισχύει τα µεγαλοσυµφέροντα και καταπνίγει οποιαδήποτε απόπειρα φέρει τη στάµπα του καινούριου.

Ίσως, βέβαια, το εθνικό όραµα της ανάπτυξης και των επενδύσεων που αναµασούν πολίτες και πολιτικοί είναι ένα θεόσταλτο δώρο που θα πέσει ως µάννα

εξ ουρανού, εκεί που λιαζόµαστε απολαµβάνοντας το φραπέ µας. Οι φράσεις "καινοτοµία", "start-ups" και "νέα οικονοµία" θα διατηρηθούν ως ταιριαστά κλισέ σε βαρετά συνέδρια marketing και προκάτ οµιλίες πολιτικών. Προφανώς, η δηµιουργία µιας εγχώριας Silicon Valley δεν θα λύσει όλα µας τα προβλήµατα. Ούτε θα αλλάξει εντελώς τα δεδοµένα. Μπορεί όµως να δώσει ανάσες, να εκπέµψει αισιοδοξία, να αποτελέσει ένα σοβαρό επιχείρηµα για να παραµείνουν στη χώρα δηµιουργικοί πολίτες.

Αλλά, από την άλλη, µήπως µας ταιριάζει η στρεβλή οικονοµία που "πουλάει κι αγοράζει χρυσό" και frozen yogurt, θα αναρωτηθείς, φίλε αναγνώστη.

e-pcmag.gr